واااای که چقدر این شمال گرم بود ، یعنی وقتی از تو ویلا میومدیم بیرون ، احساس میکردیم وارد جهنم شدیم ، به خود شمالیا که میگفتیم ، بهمون میگفتن " هوا گرم نیست ، شرجیه و چون به هوای شرجی عادت نداریم ، احساس میکنیم که گرمه " . به نظر من هوا شرجی تر از داخل حمام بود

قبلا در مورد موهام و هوای شرجی توضیحات کاملی داده بودم ولی این دفعه دیگه ، موهام اون روی خودش رو کار گذاشته بود و من شرمنده ش شدم . هرکس از کنار من رد میشد ، یکم فکر میکرد که این چه موجودی بود که از کنارش رد شده و من با اعتماد به نفسی باور نکردنی ، در بین مردم راه میرفتم ، خدا خیلی منو دوست داشت که من تو شمال به دنیا نیومدم ، وگرنه بيشتر شماليا به شهراي اطراف مهاجرت میکردن ، اینقدر دعا کردم که یهو یه آشنا اونجا نبینم ، چون اگه کسی منو با اون حالت مو میدید ، مطمئنا با من قطع رابطه میکرد

یه اتفاق جالبی توی این سفر افتاد که باعث شد ، بنده دست به یک کاری بزنم که ممکنه بعده ها به دردم بخوره

هر سال که میریم شمال ، دوستم اسي ( همون اسماعیل خودمون ) واسمون برنج میپزه ، چون ناسلامتی ۴ سال تو شهر غریب ، پخت و پز میکرده ، جالب اینجاست که هر بار هم که برنج میپزه ، برنجا به هم میچسبه ، طوری که احساس میکنی ، کوفته پخته ، و ما هم از درد مجبوری ، باید بخوریم برنجاش دقیقا عین این چینی ها ست که تو یه کاسه شیر برنج میخورن ، یعنی وقتی میخوای تعارف کنی ، نباید بگی یک کفگیر برنج ، باید بگی ، یه تیکه برنج . هر بار هم یه بهونه ای میآره که کارشو توجیح کنه ، مثلا بار اولی که اینطوری شد ، گفت : قابلمه کوچیک بوده ، بار بعدی گفت ، قابلمه بزرگ بوده ، دفعه ی بعدی گفت زیرشو دیر خاموش کردیم ، ما هم که از برنج پختن سر در نمیآوردیم ، حرفاشو باور میکردیم . تا اینکه امسال باز هم از همون نوع برنج واسمون پخت من که دیگه شاکی شده بودم گفتم اسی ، اگه من واسه ی اولین بار برنج بپزم مطمئنم که بهتر از تو میشه ، چون دیگه بالاتر از سیاهی که رنگی نیست . اونم گفت خوب این دفعه تو بپز . منم کارای هرگز نکرده ، زنگ زدم به مامانم و گفتم مامان جون لطفا طرز برنج پختن رو واسم SMS کن . مامانم هم تو ۵ تا SMS ، دستور کار رو واسم فرستاد . نمیدونم چرا اینقدر به خودم مطمئن بودم که برنجم خوب از آب در میآد ، ولی دوستام اصلا چنین احساسی نداشتن و وقتی که گفتم میخوام برنج بپزم ، به جز اسي ، با مخالفت شدید بقيه روبرو شدم ، ولی من سرسخت تر از این حرفا بودم که بخوام با یه مخالفت جزئی ، عقب بشینم . این بود که به محض اینکه برنج خریدیم ، دست به کار شدم و مرحله به مرحله ، کارایی که مامانم گفته بود رو انجام دادم . چون میخواستیم ماهی بخوریم ، باید حتما پلو می پختیم ، چون ماهی بدون پلو ، اصلا حال نمیده و اگه یهو برنجا خراب میشد ، در واقع ماهی هم حروم شده بود ، اونم چه ماهی ای ، ماهی سفید .

خدا خواست و من جلوی دوستام رو سفید شدم و برنجی که پختم خوب از آب در اومد ، یعنی حداقل دونه هاش از هم جدا بود ، جا داره اینجا از مامان خوبم تشکر کنم که دستور کار رو طوری داده بود که من به راحتی برنج پختم . الآن دیگه به غیر از تخم مرغ ، برنج هم بلدم بپزم ، خواهش میکنم تشویق نکنید ، من متعلق به همه ی شما هستم

اون پ.ن هایی که اون بالاست ، مخفف پیش نوشته و این پ.ن های این پایین ، مخفف پی نوشته

پ.ن۱ : اینم یه تیکه از وجود من که متعلق به رومینای عزيزمه