یکی از استادای خانممون چند جلسه پیش داشت درس میداد و یه مساله رو حل میکرد ، بعد ۲ تا سئوال داد و کلاس رو به دو گروه تقسیم کرد و گفت گروه اول این سئوالو حل کنن گروه دوم اون یکی سئوالو. گروه اول سئوالشونو زود حل کردن و بقیه ی کلاس منتظر گروه دوم بودن وقتی استاد دید که کلاس ساکته گفت تا گروه دوم میان مسآله رو حل کنن بذارید تا یه خاطره در مورد دوست پسرم بگم براتون  ! از اونجایی که من پسر سر به زیری هستم سرمو انداختم پایین و مساله ی گروه دومو شروع به حل کردن کردم  ( نگران نباشین خاطره ی سانسور داری نبود).  

واما سوتفاهم های یادداشت قبلی :

من منظورم این نبود که تو ایران استاداش سلام نمیکنن یا رفتار محبت آمیز با دانشجو ها ندارن ، اتفاقا اگه اینطور نبود من الآن نمیتونستم پذیرش بگیرم ، چون وقتی اومدم اینجا دانشگاه گفت باید ۳ تا توصیه نامه از استادای دانشگاه ایرانت بیاری . من از تو فیس بوک یکی از استادامو پیدا کردم و ازش خواهش کردم که یک توصیه نامه برام بفرسته و همچنین از دو تا استاد دیگه که باهاشون در ارتباطه دو تا دیگه رو هم جور کنه و واسم ایمیل کنه ، شاید کمتر از یک هفته طول کشید تا این سه تا توصیه نامه رو برام جور کرد. ولی این ارتباط بعد از ۴ سال داشجو بودن بوجود اومد ، من مقایسه ای که کردم از این لحاظ بود که این استادمون فقط یک ماه بود که منو تو کلاس میدید و نه بیشتر ، تازه هیچ وقت هم من غیر از کلاس پیشش نرفته بودم ولی با این حال وقتی منو دید در سلام کردن پیش قدم شد.

پ.ن۱: یکم دلداری بدین ، امسال اولین سالیه که سال تحویل ایران نیستم

پ.ن۲: پیشاپیش سال نو رو به همه ی دوستای خوبم تبریک میگم و امیدوارم امسال دیگه همه چیز خوب بشه و همه از زندگی کردن لذت ببرن