+ ۳۰- فال حافظ

هر سال شب یلدا که میشه ، تقریبا همه ی فامیل پدریم ، به نوبت خونه ی یکی از عموهام یا پدربزرگم جمع میشیم و اون شبو تا آخرش کنار همدیگه ایم . بعد از اینکه مراسم بخور بخور تموم میشه ، صاحب خونه  یه ظرف نیمه پر از آب میآره و جلوی تک تک مهمونا میگیره ، هر کسی میخواد فالش گرفته بشه یه انگشتر میندازه تو آب ( منم اونشب یه انگشتر از مامانم غرض کردم و انداختم تو آب ) . وقتی همه ی انگشترا تو آب ریخته شد ، ظرف رو با یه دیوان حافظ میدن به پدربزرگم . 

بعد از اینکه همگی واسه شادی روح حافظ یه حمد و سوره میخونن ، پدربزرگم چشماشو میبنده و دستشو میکنه تو ظرف و یکی از انگشترا رو میکشه بیرون . مال هر کی که باشه ، نیت میکنه تا واسش فال بگیرن .

امسال وقتی نوبت به من رسید ، بی اختیار به فکر شما افتادم و نیت کردم که بالاخره من باید چه کار کنم ، که این غزل اومد :

معاشران گره از زلف یار باز کنید                        شبی خوش است بدین قصه اش دراز کنید

حضور خلوت انس است و دوستان جمعند                و ان  یکاد  بخوانید  و  در  فراز  کنید

رباب  و  چنگ  ببانگ  بلند  می گویند                     که  گوش  هوش  به پیغام اهل راز کنید

بجان  دوست  که  غم پرده ی  شما ندرد                   گر  اعتماد  بر  الطاف  کار ساز  کنید 

میان عاشق و معشوق فرق بسیار است                  چو  یار  ناز  نماید  ،  شما  نیاز  کنید

نخست موعظه ی پیز صحبت این حرفست                 که  از مصاحبت  ناجنس  احتراز  کنید

هر آنکسی که درین حلقه نیست زنده به عشق           برو  نمرده  به  فتوی  من  نماز  کنید

و گر طلبی  کند  اغلامی  از شما  حافظ                  حوالتش  به  لب  یار  دلنواز  کنید       

اونشب این شعرو روی کاغذ نوشتم و گذاشتمش تو جیبم ، تا دیشب که یهویی چشمم افتاد بهش و گذاشتمش رو وبلاگ .