۱۱۷- پنجشنبه ها با دیگران

دوست دارم بروم سربه سرم نگـــذارید  /  گریه ام را به حســاب سفرم نگـــذارید

دوست دارم که به پابوسی باران بروم  /  آسمان گفته که پا روی پرم نگـــذارید

این قدر آینه ها را به رخ من نکشیــد  /  این قدر داغ جنون بر جگرم نگـــذارید

چشمی آبی تر از آیینه گرفتارم کرد  /  بس کنیداین همه دل دور وبرم نگذارید

آخرین حرف من این است،زمینی نشوید  /  فقط... از حال زمین بی خبرم نگــذارید

                                                                ناصر حامدی ( از آتش... از لب تو )

 

این خش خش ازشکستن آرام بادنیست  /  امــروز هـم صــدای تو انگــار شـاد نیست

امــروز هم به شیـوه گل حــرف می زنی  /  امــروز هـم به زندگی ات اعتمــاد نیست

می بوسمت که فاصله مان مختصر شود  /  می بوسمت که فکرکنی غم زیاد نیست

وقت نمـاز چشــم تو را سجــده می برم  /  از دین من بجز غم عشقــت مراد نیست

حالا که گفتم از غم عشقت ، قبول کن  /  آنقــدر هم جـوان تو بی اعتقـــاد نیست

                                                            ناصر حامدی ( از آتش... از لب تو )

                                           

خانم ،شــما که مانده دلـم مـات چشم تان  /  یعنـــی شــدم مـــزاحم اوقات چشـــم تان

امــروز درس مان غــزلی تازه از شمــاست  /  فصلـــــی جــدید از ادبیــــات چشــــم تان

فصلــی که با رسیــدنش انگــار می رسند  /  دستـــان من به دامــن ســادات چشم تان

وعشـــق یک مســــافرت خانوادگــی ست  /  از اصـفــهـــان دل به محـــلات چشـــم تان

خانـم!اجــازه هســت بمیــرم؟که بعـد از آن  /  جانــم جــوان شود به کــرامات چشـم تان؟

با چنــد لهجـــه اشـــک بـریزم...؟نمی بـرید  /  یک نیمه شـــب مرا به ملاقــات چشم تان؟

یک نیمه شب که توبه کنم چشم خویش را  /  مومــن شـــوم به سبــزی آیات چشـم تان

اوضـــــاع روبــــراه تر از این نمـــی شـــود  /  ما و شــما و خـــواب و خیــالات چشم تان

                                                                  ناصر حامدی ( از آتش... از لب تو )

 

خــــــدا زنام تــو پــر می کنـــــد دهـان مـرا  /  واز شــــراب دهـــان تــو استــــــکان مــــرا

مرا شبـانه گـــره می زند به روســـــری ات  /  عبور می دهد از گیسویت جهـــــان مـــرا

و تو پیامبـــری می شــوی که چشمـــــانت  /  به یک کرشمه فرو ریخت استخـــــوان مـــرا

خـــــدا دوباره گناهـــــی بـــزرگ نازل کـــرد  /  و حلقـــــــه کـــــرد به دور تو بــازوان مــــرا

چقـــدر بوســـه رها کرده در حوالی مــــن!  /  کدام نقطـــــه زمیـــن می زند لبان مـــــرا؟

کدام نقطه زمین می زند که تیــــــره کنـــد  /  درســـت مثــــل نگـــــاه تـــو آسمان مــرا؟

خـــدا نخواست ببوســـد کسی نگــاه تو را  /  خدا نخــــواست بگیرد کســـی نشان مــرا

سپــــس نگـــاه تو را ناگهان به گریه کشید  /  مقـــــــابل تو نشســــت و برید امــان مـرا

همین که چشم تورا دیدعاشقت شدو بعد  /  رقیـــــب من شد و از من گرفـــت جان مرا

خـــــدا بـه نــام تــو آب آفــــرید،آتــــش زد  /  خــــدا بـــه نــام تو ســـــوزاند دودمان مرا

خدا چقــــدر برایت گذاشت سنــــگ تمام  /  تمـــــام کـــرد به نام تو داستـــــان مــــرا

                                                                   ناصر حامدی ( از آتش... از لب تو )

/ 0 نظر / 12 بازدید